Miasto historii i magii, będące jednym z piękniejszych zakątków Egiptu. Jest centrum kulturalnym jego starożytności oraz wizytówką arabskiej kultury, sztuki i skarbnicą dziedzictwa przodków. Luksor położony jest na prawym brzegu Nilu, w miejscu południowej części starożytnych Teb, oddzielone kanałem od części północnej, zwanej obecnie Karnak. Planując urlop w Luksorze będziemy mieli okazję zwiedzić rząd światowej klasy zabytków, w tym najpiękniejsze i największe świątynie oraz grobowce świata.
Świątynię w Karnaku na wschodnim brzegu Nilu, zbudowano dwadzieścia stuleci przed Chrystusem. Zaraz po piramidach w Gizie jest ona najważniejszym zabytkiem starożytnego Egiptu. Była niegdyś siedzibą boga Amon-Re i w pewnym sensie stanowiła rodzaj starożytnego Centrum Zarządzania. Z biegiem lat wokół budowli stopniowo stawiano nowe świątynie poświęcone innym bogom. Powstał w ten sposób cały kompleks skupiający wielką świątynię Amon-Re z rozległym zespołem zabudowań kultów innych bogów, licznymi dziedzińcami, bramami, salami, posągami, wielkim świętym jeziorem oraz imponujący posąg Ramzesa II, z granitowego obelisku, na którego stopach stoi postać królowej. Znajduje się on koło wejścia do ogromnej Wielkiej Sali Hypostylowej z 134 potężnymi kolumnami, będącymi wspaniałym osiągnięciem architektonicznymi tamtych czasów. Na terenie kompleksów wystawiany jest spektakl Światło - Dźwięk.
Drugim najważniejszym zabytkiem wschodniego brzegu jest Świątynia Luksorska, zwana również Świątynią Narodzin Amona. Wzniesiono ją w miejsce mniejszej kaplicy, która pierwotnie stała na tym terenie. Amenhotep III budował ją w latach 1405 do 1367 przed Chrystusem, jako Dom Boga dla Amona. Wejście do niej prowadzi między dwiema potężnymi bramami. Przedstawiono na nich zwycięstwo Ramzesa II nad Hetytami w bitwie pod Kadesz. Dwa olbrzymie posągi siedzącego Ramzesa, wraz z 25-metrowym obeliskiem z różowego granitu stoją po obu stronach wejścia. Za bramami jest dziedziniec Ramzesa II. Po jego wschodniej stronie góruje średniowieczny meczet Abu al-Haggag. Wejścia do najstarszej części świątyni strzegą posągi czarnego granitu. Dalej ciągną się majestatyczne kolumnady Amenhotepa III. Jest to aleja 14 ogromnych kolumn.
Świątynię Ramesseum wzniesiono dla uczczenia Hathor - bogini miłości i Pani Synaju, oraz dla bogini sprawiedliwości, Maat.
Wejście przez wspaniałą bramę z czasów Ptolemeusza III prowadzi do zachowanej w dobrym stanie Świątyni Chonsu, poświęconej synowi Amona i Mut.
Tych świątyń jest o wiele więcej. Jest wśród nich jeszcze Świątynia Ptaha, Świątynia Ramzesa III i Świątynia Opet.
Na wschodnim brzegu Nilu, między świątyniami w Luksorze i Karnaku, w połowie tej drogi znajduje się nowocześnie zaprojektowane Muzeum Luksorskie. W swych zbiorach gromadzi wspaniałe dzieła sztuki pochodzące ze świątyń i grobów dawnych Teb – wśród nich złoconą głowę Hathor, niemal idealnie zachowany 2,5-metrowy posąg Amenhotepa III, figury bogini Mut i Amona oraz wiele innych.
Nad brzegiem Nilu zlokalizowane jest także inny obiekt – muzeum mumifikacji. Zwiedzając je można poznać stosowany przez stulecia w starożytnym Egipcie proces mumifikacji. Ekspozycją są narzędzia służące do usuwania wewnętrznych organów, substancje, którymi balsamowano ciało, jak również i przedmioty potrzebne zmarłemu podczas podróży w zaświaty. Najcenniejsza jest trumna i nienaruszona mumia wielkiego kapłana Maseharti.
Na zachodnim brzegu Nilu położona jest Dolina Królów, miejsce spoczynku władców starożytnego Egiptu, panujących w okresie od XVI do XI wieku p.n.e. Znajdują się tu 62 wykute w skale kompleksy grobowe, składające się z ciągu licznych korytarzy i sal. Pierwszym władcą Egiptu, który rozkazał budowę swojego grobowca był faraon Totmes I, ostatnim natomiast Ramzes XI. Grobowce cieszą się wielką popularnością wśród przybyłych do Luksoru turystów oraz wśród znawców sztuki i historii.
Jednym z najgłębszych jest grobowiec Amenhotepa II. Schodzi się do niego po 90 stopniach. Ściany komory zdobią freski, przedstawiające króla przed ważnymi bóstwami – Ozyrysem, Anubisem i Hathor, oraz sceny z księgi o zaświatach, Amduat, przedstawiające nocną wędrówkę Słońca przez podziemny świat. Na sklepieniu wymalowane jest niebo z gwiazdami i konstelacjami.
Największy w dolinie grobowiec należy do Setiego I i pochodzi z XIV w. p.n.e. Ma ponad 100 metrów długości. Składa się z szeregu komnat połączonych schodami i rampami, tworzących najdłuższy i najgłębszy grób w dolinie. Jego ściany pokrywają freski, przedstawiające króla przed wizerunkami bóstw oraz scenami z ceremonii pogrzebowych.
Jednym z najdłuższych, bo sięgającym 106 m w głąb skały, jest grobowiec Siptaha. Jego ściany ozdabiają barwne reliefy, a na suficie, na całą szerokość korytarza rozpościerają skrzydła królewskich sępów.
W Dolinie Królów swoje grobowce mają: Horemheba, Merenptaha, Ramzes I, Ramzes II zw. Wielkim, Ramzes III – od płaskorzeźby w jednej z bocznych komór, przedstawiających dwóch ślepych muzykantów, jego grobowiec zwany jest "Grobem Harfiarzy"; Ramzes IV, którego grobowe ściany pokrywają greckie i koptyjskie grafiki, oraz sceny z Księgi Umarłych. Spoczywają tu także szczątki Ramzesa VI, Ramzesa IX, Ramzesa X, Totmesa III.
Najbardziej znanym w świecie obiektem tego typu jest jednak odkryty w 1922 roku Grobowiec Tutenchamona, skrywający niesamowite i unikatowe starożytne skarby. Sensacją dla archeologów było odnalezienie po raz pierwszy grobu z pełnym wyposażeniem. Były to przedmioty wyrobów rzemieślniczych czy jubilerskich takie jak: meble, kapliczka, rydwany, posągi, broń, biżuteria, naczynia itp. W skarbcu znaleziono mumie maleńkich dziewczynek, a także miniaturową trumnę z puklem włosów i inskrypcję z imieniem królowej Teje. Dzięki badaniom archeologicznym grobowiec jest bogatym źródłem informacji o pradawnej egipskiej kulturze, wierzeniach i sztuce.
Żaden mieszkaniec Luksoru nie wybierze się nocą do Doliny Królów. Podobno słyszą o tej porze szepty i westchnienia faraonów. O zmierzchu, przed świątyniami grobowymi Zachodniego Brzegu strażnicy widywali błąkające się wojska z przed trzech tysięcy lat.
Po tej samej stronie Nilu, w Dolinie Królowych, pochowane są żony królów Egiptu i niektórych książąt z czasów końca XVIII – XX dynasti. Najpiękniejszym jest grób królowej Nefertari, żony Ramzesa II, gdzie wspaniałe malowidła przedstawiają podróż duszy w zaświaty.
Luksor łączy w sobie archaiczność z nowoczesną architekturą. Mieszkańcy wciąż pielęgnują stare obyczaje, do dziś noszą tradycyjne galabije, na kształt turbanu noszą na głowach specjalną chustę, pieką w domach chleb i wierzą w magiczne atrybuty. Luksor zamieszkują Muzułmanie i Kortowie, mający wiele wspólnych świąt. Ich tradycje od dawna sobą przesiąkły. W świątyniach Koptyjki okrywają chustami głowy, a wszyscy wierni, niczym Muzułmanie w meczecie, zdejmują buty przy ołtarzu.
Wieczorami tereny nad Nilem pokrywa mgła. Niedaleko Luksoru, po środku rzeki wynurzają się dwie wyspy. Wyspa Bananowa, zawdzięczająca swą nazwę plantacji bananowców, która się na niej znajduje. Druga wyspa - Krokodylowa, jest obecnie w całości zajęta przez hotel Movenpick. Znajduje się na niej mały ogród zoologiczny, niemniej jednak przebywanie na jej terenie objęte jest opłatą.
Luksor ma bardzo dobrze rozwiniętą bazą noclegową i gastronomiczną. Przy typowo nubijskiej muzyce turyści poznają w barach i knajpkach smak regionalnych smakołyków. Mimo, że Luksor nie jest tak zadbany, jak inne miasta na świecie, nie sposób go nie polubić. Unoszący się w uliczkach zapach aromatycznych ziół, pieczonego chleba i przygotowywanych przez gospodynie potraw na długo pozostaje w pamięci. Miasto jest jednym z najpiękniejszych miejsc w Egipcie. Będąc w nim ma się poczucie jakby czas cofnął się i na chwilę zatrzymał.
Sześć kilometrów od Luksoru położony jest jeden z największych Egipskich międzynarodowych portów lotniczych. Lądują na nim samoloty m.in. linii Air Austral, Air Berlin, Austrian Airlines, EgyptAir, Luxair, Luxor Air, Monarch Airlines, Qatar Airways, Transavia, TUIfly i WindJet.
Obywatele RP zobowiązani są posiadać wizy na przejazd i pobyt. Można otrzymać je w egipskim przedstawicielstwie dyplomatycznym oraz (w przypadku turystów indywidualnych) na przejściach granicznych, w tym na lotnisku. Przy wjeździe wymagany jest sześciomiesięczny okres ważności paszportu. Przekraczając granicę nie musimy pokazywać biletu powrotnego ani posiadać określonej kwoty dewiz na deklarowany okres pobytu. Istnieją ograniczenia dotyczące wywozu waluty miejscowej: wywieźć można do 1000 LE