Miasto w południowo-wschodniej części Brazylii. Leży nad Atlantykiem, nad Zatoką Guanabara. Położone jest malowniczo na skraju wyżyny, wśród wzgórz. Zespoły miejskich zabudowań wtłoczone są między urwiste wzgórza a wybrzeże. Rio de Janeiro do 1960 roku było stolicą Brazylii. Wciąż pozostaje najważniejszym ośrodkiem kulturalnym i turystycznym kraju. Rio należy do najpiękniejszych miast świata.
Według historii, zatokę Guanabara odkrył w styczniu 1502 roku portugalski żeglarz Gaspar de Lemos. Przekonany, że płynie szerokim ujściem rzeki, nazwał ją Rio de Janeiro, co znaczy Styczniowa Rzeka. Ponad pięćdziesiąt lat później na wyspie w zatoce Francuzi założyli kolonię dla uchodźców hugenockich. W latach sześćdziesiątych XVI wieku zostali oni usunięci przez Portugalczyków, którzy zachodnią część wybrzeża zatoki wybrali na lokalizację ufortyfikowanego miasta. W XVII wieku Rio nabrało znaczenia jako miasto portowe i ośrodek handlu cukrem, zasilany dostawami towaru z plantacji prosperujących dzięki pracy niewolników. W okresie gorączki złota w Minas Gerais na początku XVIII wieku nastąpił prawdziwy rozkwit miasta.
Rio de Janeiro nazywane jest - cidade maravilhosa, co oznacza wspaniałe miasto. Promieniuje z niego radość i zmysłowość, a mieszkańców nie opuszcza pogoda ducha. Jest jednak miastem kontrastów. Dzielnice willowe sąsiadują z obszarami przerażającej nędzy. Z powodu ubóstwa Rio nie jest bezpiecznym miastem. Mimo widocznej obecności policji w dzielnicach Copacabana i Ipanema, czujność należy zachować zawsze.
Rio może zaoferować wiele niedrogich restauracji i hoteli, darmowe i dostępne dla wszystkich plaże, przyjaznych i uczynnych ludzi, a ponadto mnóstwo atrakcji do zwiedzania. Większość muzeów i budynków w stylu kolonialnym skupia się w Centro, będące mieszanką nowoczesności i zabytków. Główny plac Praça Floriano, będący sercem miasta, ożywa w porze obiadu oraz w późnych godzinach popołudniowych. Kawiarenki na wolnym powietrzu wypełniają się wtedy piwoszami oraz muzykami grającymi sambę. Przy placu wznosi się Narodowe Muzeum Sztuk Pięknych z kolekcją dzieł XX-wiecznego malarstwa brazylijskiego. W kierunku północno-zachodnim od placu jest pijalnia soków. Na szczycie wzgórza stoi najstarsza budowla sakralna w Rio, klasztor św. Antoniego. Przedmiotem wielkiego kultu jest zdobiąca wnętrza świątyni statua św. Antoniego. Najczęściej kobiety proszą świętego o dobrego męża. Ze wzgórza zobaczymy budynek Petrobras, kształtem przypominającym kostkę Rubika, oraz supernowoczesną Catedral Metropolitana. W dzielnicy staromiejskiej jest sporo barokowych kościołów. Na prawo od placu Praça 15 de Novembro wznosi się zwrócony w stronę zatoki Pałac Cesarski, będący kiedyś siedzibą królewską i rządową. Obecnie spełnia rolę popularnego centrum kultury, z czasowymi wystawami i kawiarniami. Po przekroczeniu Travessa de Comércio znajdziemy się w typowym dla miejscowości nadmorskich miejscu, pełnym sklepów i restauracji rybnych. Odnajdziemy tu barwne brukowane uliczki, przy których wznoszą się z zgodnie z założeniami stylu czasów kolonii surowe kościoły. Od placu Praça 15 de Novembro mostem przejdziemy do nadbrzeża. Odpływają stąd promy i wodoloty do Niterói po drugiej stronie zatoki Baía de Guanabara. Możemy się też wybrać na przejażdżkę małym tramwajem szynowym do dzielnicy Santa Teresa, osiedla nastrojowych starych domów, wplecionych w sieć brukowanych uliczek. Mieszczące się tu w dawnym pałacyku zamożnego fabrykanta Muzeum Wspaniałej Rezydencji posiada imponujące zbiory dzieł sztuki i antyków. Budynek otacza piękny ogród. W Rio są niezwykłe schody Escadaria Selaron, wyklejane kawałkami kafelków z całego świata, tworzące barwną mozaikę.
Nad miastem i zatoką Guanabara góruje liczące 396 m wysokości wzgórze Głowa Cukru. Na szczyt dostaniemy się wagonikiem kolejki linowej. Najbardziej urokliwy widok z wagoników rozciąga się podczas zachodu słońca w pogodny dzień. Trasa kolejki składa się z dwóch etapów. Wyrusza co pół godziny z Praça General Tibúrcio przy Praia Vermelha. Przy Morro da Urca następuje przesiadka do drugiego wagonika. Do Głowy Cukru dojeżdża się autobusem z tabliczką „Urca”.
Oszałamiający widok roztacza się również też z granitowej góry Corcovado, mającej siedemset dziewięć metrów. Wznosi się na niej posąg Chrystusa Zbawiciela, z ramionami otwartymi w zapraszającym geście. Statua mierzy prawie czterdzieści metrów wysokości, jest postawiona na siedmiometrowym cokole i waży ponad tysiąc ton. Sama głowa ma trzy i pół metra i waży trzydzieści pięć ton, każda z dłoni to dziewięć ton, a odległość między końcami palców rąk wynosi dwadzieścia trzy metry. Rzeźbę zaprojektował Paul Landowski, francuski rzeźbiarz polskiego pochodzenia. Wykonano ją we Francji i przewieziono do Rio de Janeiro. Przed umieszczeniem na szczycie wzgórza obłożona została steatytem. Od lipca 2007 roku obiekt został ogłoszony jednym z siedmiu nowych cudów świata. Do pomnika można dotrzeć drogą lub kolejką linową. Ze stacji kolejki do jego stóp można dojść 222 schodami, wjechać windą lub schodami ruchomymi.
Najsłynniejszą na cały świat imprezą rozrywkową w Rio de Janeiro jest barwny karnawał. Co roku ściągają tu masowo przede wszystkim bogaci cudzoziemcy, którzy pragną uczestniczyć w tej barwnej zabawie i wywieźć niezapomniane wrażenia. Oficjalnie karnawał trwa od piątku do wtorku, bezpośrednio przed rozpoczęciem się Wielkiego Postu. Jednak zabawa zaczyna się dużo wcześniej. Już od sierpnia w szkołach samby organizowane są dni otwarte dla turystów. Karnawałowe bale przesycone są erotyzmem. Szaloną przygodą może być udział w ulicznych tanecznych korowodach, prowadzonych przez amatorskie zespoły taneczne zwane bandas. Tak roztańczone tłumy popołudniowych i wieczornych godzinami przemieszczają się podczas karnawału i w tygodniach go poprzedzających. Najlepsze szkoły samby przez cały rok starannie przygotowują się do występów na sambódromo. Są one najbarwniejszym artystycznym widowiskiem świata. Stroje karnawałowe tancerzy są niesłychanie bogate lub nieprzyzwoicie skąpe, ograniczające się jedynie do ozdobionych górskimi kryształami damskich stringów. Za to przebogate jest nakrycie głowy sięgające nawet półtora metra wysokości. Chętni do wejścia na sambódromo muszą kupić bilet wstępu. Znaczna ich część jest wysprzedana miesiąc przed rozpoczęciem imprezy. By wziąć udział w korowodzie wystarczy tylko przybyć do Rio kilkanaście dni przed karnawałem i skierować się do jednej ze szkół samby, które bardzo chętnie przyjmują cudzoziemców.
Drugim najważniejszym i najpopularniejszym wydarzeniem rozrywkowym w Rio jest Sylwester na plaży Copacabana. Nowy Rok witają na niej ludzie z całego świata i Brazylijczycy ze wszystkich stanów. Co roku przybywa około dwóch milionów ludzi. Wzdłuż plaży na czterech scenach od godziny 20.00 muzycy grają tradycyjne karnawałowe melodie, rock i dance. Mieszanka brazylijskiej i afrykańskiej kultury czyni, że świętowanie Nowego Roku w tym zakątku ziemi jest wyjątkowe. Magii całemu wydarzeniu dodaje pokaz sztucznych ogni, rozpoczynający się o północy, wraz z rozpoczęciem nowego roku i trwa 15-20 minut. W dwóch sklepach w Rio można kupić oryginalne instrumenty muzyczne wyrabiane w Brazylii, między innymi do wybijania rytmu, używane podczas karnawału, które znakomicie nadają się na prezenty oraz pamiątkę z pobytu.
W Rio plaże są przepiękne i czyste. Najsłynniejszą na cały świat i najbardziej ekskluzywną jest wspomniana Copacabana, a zaraz po niej Ipanemia. Obie plaże nigdy nie cichną. Nawet noc nie odstrasza plażowiczów, gdyż gigantyczne reflektory oświetlają plaże dając możliwość np. gry w siatkówkę. Wieczorami ciągną na nie gromady młodzieży, która oprócz romantycznych uniesień w blasku zachodzącego słońca oddaje się paleniu skrętów. Wciśnięta pomiędzy Ipanemę i Copacabanę plaża Arpoador jest najpopularniejszym miejscem do uprawiania sportów wodnych, szczególnie surfingu. Przed upałem schronimy się w Flamengo Park z ponad trzema tysiącami różnych gatunków drzew lub Parku Miejskim.
W latach 20. do 50. XX wieku narodził się mit egzotycznego i romantycznego raju w Rio, który magnetyzuje umysły zamożnych międzynarodowych elit towarzyskich. Dziś mimo ogromnych problemów ubóstwa, przemocy, narkotyków każdego dnia objawia się niesamowita dionizyjska natura mieszkańców Rio. Najlepiej jest ona widoczna podczas karnawału. Uwielbienie życia, plaże i piękne ciała, samba i futbol, piwo i cachaça (rum z trzciny cukrowej) to symbole tego radosnego bytowania.
Kuchnia Brazylijska czerpie wzorce z różnych kultur, głównie europejskich i jest wzorem przejmowanym w państwach sąsiadujących. Słynie przede wszystkim z obfitości podawanych posiłków. Dominują w niej wszystkie rodzaje mięsa i niezbędne do ich serwowania intensywne i często pikantne sosy. Brazylijczycy najczęściej grillują posiłki. Wszystkie mięsa przed podaniem są marynowane w odpowiednim sosie, nadającym im miękkości oraz zapachu. Tradycyjnym daniem jest feijoada completa, czyli gulasz z dodatkiem fasoli, suszonego mięsa, ogonami wieprzowymi, kiełbasą, szczypiorkiem, czosnkiem oraz papryczkami, a także sopa de palmito będąca zupą z serc palmowych. Przed każdym posiłkiem podawane są napoje alkoholowe lub bezalkoholowe. W Brazylii pije się przede wszystkim wytwarzany z trzciny cukrowej rum nazywany cachaça. Sporządzane są z niego różne koktajle, a najbardziej popularny to caipirinha. W Brazylii produkowanych jest wiele rodzajów piwa. Najchętniej pijane przez mieszkańców Brazylii jest Antarctica. Piwo to ma wspaniały złoty kolor oraz wychwalany bogaty smak chmielu. Za symbol narodowy uznawane jest jednak piwo Chopp, będące w typie Pilznera.
Brazylijczycy uwielbiają słodkości, dlatego też ich desery są niesamowicie słodkie i pyszne. Do ambrozji należy beijinhos de coco, czyli kulki z żółtek, skondensowanego mleka oraz wiórków kokosowych oraz cajuzinho są to kuleczki z czekolady i orzeszków ziemnych.
Pogoda w Rio de Janeiro jest zawsze piękna. Najcieplejszymi miesiącami są: grudzień, styczeń, luty i marzec. Polska ma z Rio połączenie lotnicze - Do Rio latają linie lotnicze Delta, Iberia.. Obywatele Polscy przybywający do Brazylii jako turyści na okres do dziewięćdziesięciu dni w roku są zwolnieni z obowiązku wizowego. Wniosek o przedłużenie prawa pobytu w celach turystycznych ponad ten okres można złożyć w policji federalnej, najpóźniej na dziesięć dni przed upływem terminu. Przedłużenie na dalsze dziewięćdziesiąt dni jest udzielane w zasadzie automatycznie po wniesieniu opłaty skarbowej. W razie stwierdzenia nielegalnego pobytu policja federalna nakazuje obcokrajowcowi opuszczenie kraju w ciągu ośmiu dni i obciąża go karą grzywny, której zapłacenie jest warunkiem wydania pozwolenia na ponowny wjazd do Brazylii.